Mevrouw Kuiper is 75 jaar en sinds een paar jaar weduwe. Ze is eenzaam: haar kinderen wonen ver weg en doordat ze niet meer goed ter been is, komt ze weinig meer buiten de deur. Waar ze wel regelmatig komt, is bij de huisarts want ze heeft tegenwoordig allerlei kwaaltjes. Ze kan het goed vinden met de huisarts, maar ja, die heeft altijd zo weinig tijd voor haar. Ze krijgt soms een receptje en dat helpt dan wel even. Toch komen de klachten steeds terug.

Een voorbeeld uit de praktijk
Zoals mevrouw Kuiper zijn er zoveel –vooral oudere- mensen. De huisarts ziet ze dagelijks in zijn praktijk. En natuurlijk weet ook de huisarts dat de klachten van mevrouw Kuiper geen lichamelijke maar geestelijke klachten zijn. Mevrouw Kuiper is eenzaam en daar helpen geen pillen tegen. De huisarts heeft zelf de mogelijkheden niet om haar alle aandacht te geven. Terwijl dat is wat ze nodig heeft.

Kan het anders?
Zou het niet mooi zijn als de huisarts mevrouw Kuiper een gesprek kan aanbieden met een maatschappelijk werker in hetzelfde gezondheidscentrum, zodat ze toch dichtbij huis kan blijven? Dat ze de aandacht krijgt die ze nodig heeft en wellicht weer zin heeft om dingen te ondernemen zodat ze minder eenzaam wordt? De NPCF denkt dat het kan.

De zorg moet je afstemmen op de vraag van de inwoners van een wijk of buurt. Dat is niet alleen fijn omdat de zorg dan dichtbij gegeven wordt, maar de zorg wordt er ook goedkoper van. De NPCF heeft haar ideeën hierover deze week aan de Tweede Kamer gestuurd.

Luister naar de patiënt
We kunnen de zorg veel slimmer inrichten door goed te luisteren naar de vraag van de patiënt. Bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat er in een wijk met veel ouderen een maatschappelijk werker is in het gezondheidscentrum. Of door in een jonge buurt een verloskundige in de huisartsenpraktijk op te nemen. En ergens anders is er misschien juist behoefte aan een voorlichter eigen taal en cultuur.

Dit ontlast de huisarts, die tijd heeft voor andere taken. Bijvoorbeeld voor de ingegroeide teennagel van mevrouw Kuiper. Zij hoeft er niet meer voor naar het ziekenhuis.

Zorg dichtbij als het kan, en verder weg als het moet. Dat helpt niet alleen tegen eenzaamheid…

‘Na mijn ziekenhuisopname was ik in erg slechte conditie. De wijkverpleegkundige heeft samen met mij en mijn dochter in kaart gebracht welke zorg nodig was. De wijkverpleegkundige had oog voor lichamelijke ondersteuning, maar ook voor sociaal emotionele ondersteuning. Zo heeft de wijkverpleegkundige het wekelijks bezoek van de vrijwilligster geregeld. Ook heeft de wijkverpleegkundige mij gewezen op de mogelijkheid van gezamenlijk eten in het verderop gelegen verzorgingshuis. Binnenkort ga ik op vakantie. De wijkverpleegkundige heeft om dit mogelijk te maken thuiszorg geregeld op mijn vakantieadres. Ook heeft zij voor hulpmiddelen gezorgd zoals een po en papegaai’.

De ervaring die u leest komt uit een onderzoek dat wij hebben gedaan met beroepsvereniging V&VN naar het verbeteren van de verpleging thuis voor kwetsbare ouderen. We hebben onderzocht hoe de wijkverpleegkundige de verbindende schakel kan zijn tussen de cliënt, de huisarts, welzijns- en vrijwilligerswerk.

In dit project mochten de wijkverpleegkundigen samen met de cliënt de werkelijke zorgvraag in kaart brengen. Ze hoefden zich dus niet strikt te houden aan wat er al over cliënt op papier stond, maar konden samen met de cliënt kijken naar de wensen en behoeften ten aanzien van zorg, de manier van wonen en het welzijn. Waar nodig konden de wijkverpleegkundigen het aanbod aanpassen op de vraag van de cliënt.

En dat is bij de zorg voor kwetsbare ouderen zo verschrikkelijk belangrijk, ik weet het inmiddels uit ervaring. Het is een wereld van verschil als een oudere met Alzheimer kan vertrouwen op een vast aanspreekpunt, een professional die ziet of het goed gaat met eten, of het aantal medicijnen aangepast moet worden, of de steunkousen nog nodig zijn.

Een mooi voorbeeld uit het project is een mevrouw die een CVA heeft gehad. Toen mevrouw thuis kwam had zij hulp nodig bij het douchen en aankleden en de maaltijden. Daarnaast was mevrouw angstig om alleen buiten te wandelen. Dit beperkte haar in sociale contacten, boodschappen doen, etc. Binnen de proeftuin was ruimte om mevrouw hierbij te begeleiden. De inzet van de wijkverpleegkundige richtte zich op het terug krijgen van de zelfredzaamheid. Mevrouw doet het douchen en aankleden weer zelf, kookt zelf weer en wandelt weer alleen buiten.

Onlangs waren we te gast bij de staatssecretaris. Tijdens een informele lunch met wijkverpleegkundigen presenteerden wij de uitkomsten van ons onderzoek. De staatssecretaris had veel belangstelling voor de toelichting hoe deze aanpak leidt tot betere zorg, het de zelfredzaamheid van kwetsbare ouderen bevordert en het werk voor wijkverpleegkundigen uitdagender maakt. Waarom voeren we deze aanpak niet landelijk in, was mijn logische vraag. De staatssecretaris lijkt daar voor open te staan. Haar daadkracht kennende heb ik er wel vertrouwen in dat het ook echt zo ver komt. Ouderen hebben er baat bij!

Partijen moeten nu nadenken over oplossing huisartsenconflict.

De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) daagt minister Edith Schippers van Volksgezondheid voor de rechter. De minister heeft de huisartsen een korting opgelegd omdat ze te veel gedeclareerd hebben. Dat vinden de huisartsen onrechtvaardig. De minister deed een tegemoetkoming, maar de huisartsen gaan daar niet meer akkoord.
Lees verder →

Wat ik de belangrijkste winst vind van het akkoord dat we bereikt hebben over elektronisch uitwisseling van medische gegevens? Dat u als patiënt nu vooraf kunt kiezen: doet u mee ja of nee. Mogen uw gegevens worden uitgewisseld als dat nodig is? Dan geeft u toestemming. En als u twijfels heeft of vreest voor uw privacy, dan geeft u geen toestemming.
Lees verder →

‘Betaalbare zorg, daar doen we het voor’. Dat is de slogan van de nieuwste campagne van het ministerie van Volksgezondheid. Minister Schippers (VWS) liet dit weekend in de media ook weten wat volgens haar een onvermijdelijke oplossing is om de stijgende zorgkosten het hoofd te bieden. Namelijk door zo snel mogelijk bij patiënten eigen bijdragen te gaan heffen, bijvoorbeeld voor de huisarts.
Ik denk dat we daarmee in de verkeerde volgorde bezig zijn.
Lees verder →

U staat er vast niet zo vaak bij stil welke rechten u als patiënt heeft. Weet u bijvoorbeeld wie u moet aanspreken als de zorg niet aan de verwachtingen heeft voldaan? Wie bepaalt wat goede kwaliteit of patiëntgerichte zorg is? En wat bedoelen we er eigenlijk mee? Wie is uiteindelijk verantwoordelijk voor de geleverde zorg: de zorgverzekeraar of de dokter? Bij wie kunt u terecht met een klacht?
Lees verder →

Een Beter Af polis? Een ZorgActief polis? Een Fit& Vrij pakket of een Vitaalpakket? Voor het eind van het jaar mag u beslissen of u wilt veranderen van zorgverzekering. Kiest u alleen voor een basispakket of sluit u ook een aanvullende polis af? En welke polis past het beste bij u? De zorgverzekeraars doen er deze weken alles aan om u met hun campagnes ervan te overtuigen dat u ben hen het beste af bent. ‘Bij ons heeft u veel verzekering voor weinig geld!’ ‘Onze zorgadviseur neemt zorgen uit handen!’. ‘Nu: geld retour bij het afsluiten van een aanvullende verzekering!’
Lees verder →

“Ik moest zelf om medicijnen vragen en kreeg deze niet omdat er niets bekend was. Ik heb toen mijn medicijnen van huis laten komen. Pas de dag erna kreeg ik medicijnen maar de verkeerde.”

Dit is maar een van de vele ervaringen die wij als NPCF binnenkrijgen. En het spreekt boekdelen. De overdracht van medicijngegevens is nog niet goed geregeld, zo zagen wij eerder dit jaar aan de resultaten van een meldactie die we hierover hebben gehouden. Pas geleden bleek dat er dit jaar al minstens 25 mensen zijn overleden als gevolg van verkeerd gebruik van antistollingsmedicijnen en gebrekkige communicatie tussen zorgverleners.
Lees verder →